سكوت شب
سكوت شب
در سكوت شب پنهان گشتم
اشك هايم را ميان دستهايم پنهان كردم
خسته از امروز و ديروز
گريزان از هر روز
دلتنگی امانم را بريده
از زندگی با خيالاتم بيزارم
به خودم كه می نگرم وهم مرا می بلعد
سكون زندگی مرا بلعيده
وامانده از هر حركتی
يكجا نشسته پی خيال پردازيم لحظه هايم ،
عمرم را به حراج نهاده ام
شب كه رسيد خيالم راحت بود كسی مرا نخواهد ديد
بی آنكه به ياد خود باشم ، چشم هايم را فراموش كرده بودم
خود می توانم ببينم خويش را، ميان خلوتم
آنجا كه بی ترس نقاب هايم را كنار می گذارم
آنجا كه خود ِ خودم هستم بی هيچ شبهه ای و ترسی
اما به خودم كه می نگرم ترس را زير پوستم احساس ميكنم
اين منم ؟ آيا اين منم ؟ خود ِ خودم ؟
چندشم می شود و نا باورانه به فكر فرو می روم
آه اين منم كه باختم تمام خويش را به هيچ
و دست روی دست نهاده خويش را نظاره می كنم
بی هيچ چاره جويی ، يأس مرا غرقه در خويش كرده
و من تنها تنهايی را پيش روی می بينم
بی آنكه به روزنه ای كه هر روز از كنارش
با سهل انگاری تام بی آنكه دريابم كه راه نجاتم كنارم است و
من اينگونه به وحشت افتاده ام بی آنكه بينديشم
تنها خود را تسليم كرده ام
از خويش بيزارم و فراری ، آخر هيچ
خود را ميان سكوت شب پنهان میكنم
اشك هايم با حايل دست هايم می پوشانم نبينمشان
آخر ، خجالت می كشم روبروی سيمای واقعی خويش
گريه كنم .
2/10/1383 پرند خوش نفس 22:32
سكوت کاشی ها
ميان سكوت اين كاشی ها
بدنبال گم گشته ی خويشم
شايد با آب جاری ِ ميان شيار كاشی ها
به كوچه رفته باشد .
19/08/1383 00:05 صبحگاه پرند خوش نفس
