کوچه باغ سبز

من مسافرم

خسته اما در راه

من مسافرم

همچو شکوفه ها که

 بهار آغاز می کنند

تابستان را زندگی می کنند

پاييز را به پيری طی می کنند

و دست آخر زمستان عمرشان فرا می رسد و

قبل از آغاز اولين برف خواهند رفت

و نرم نرم پر سوز بر زمين خواهند نشست

همانگونه که پس از آخرين برف نشسته بر زمين

دوباره ديگری می آيد

و قصه دوباره تکرار می شود

من هم مسافرم

به کدام ديار نمی دانم

من هم مسافرم و پی چيزی می گردم

من هم مسافرم وخسته ام اما می روم

زيرا

به پايان سفر نزديکم

می روم تا بيابم او را

من مسافرم

 و به دنبال چشمانی هستم که راه را می جويند

آه نگاه خيره چشمانی که

يادم هست